مراحل سرطان رکتوم پیشرفته(راست روده)و درمان قطعی آن با جراحی لیزر

مراحل سرطان رکتوم پیشرفته(راست روده)و درمان قطعی آن با جراحی لیزر

رکتوم یا راست‌روده، چند سانتی‌متر آخر از روده‌ی بزرگ را تشکیل می‌دهد. این قسمت در انتهای آخرین بخش از روده‌ی بزرگ شروع می‌شود و تا ابتدای مجرای کوتاه و باریکی که به مقعد می‌رسد ادامه دارد. سرطانی که در داخل رکتوم ایجاد می‌شود (سرطان رکتوم) و سرطانی که در داخل کولون یا روده‌ی بزرگ رخ می‌دهد (سرطان کولون یا روده‌ی بزرگ) اغلب از آن‌ها به‌صورت یکجا و به‌عنوان " سرطان کولو-رکتال یا روده بزرگ" یاد می‌شود. اگرچه سرطان رکتوم و سرطان کولون در موارد بسیاری شبیه به یکدیگر هستند، اما روش‌های درمانی آن‌ها کاملاً با یکدیگر متفاوت می‌باشد. این امر عمدتاً به‌این‌علت است که محل راست‌روده یا همان رکتوم در فضایی تنگ قرار دارد که کاملاً از اندام‌ها و ساختارهای دیگر در حفره‌ی لگنی جدا است. درنتیجه جراحی برداشتن کامل سرطان رکتوم بحث‌برانگیز و بسیار پیچیده می‌باشد. همچنین قبل یا بعد از جراحی (یا هر دو) باید درمان‌های دیگری برای کاهش شانس بازگشت سرطان انجام بگیرد.

سرطان رکتوم (راست‌روده) که در آخرین بخش روده‌ی بزرگ اتفاق می‌افتد از تمام جهات شبیه به سرطان کولون است به همین دلیل اصولاً با سرطان کولون یکی در نظر گرفته می‌شود درحالی‌که این دو در دو بخش مجزا از روده‌ی بزرگ اتفاق می‌افتند و درمان‌های متفاوتی نیز دارند. یکی از روش‌هایی که در اکثر موارد سرطان رکتوم مورداستفاده قرار می‌گیرد روش جراحی است که هدف از آن از بین بردن توده‌ی سرطانی در ناحیه‌ی رکتوم می‌باشد. انواع روش‌های جراحی که به این منظور مورداستفاده قرار می‌گیرد به دودسته تقسیم می‌شود. روش جراحی بسته و روش جراحی باز. در جراحی بسته توده سرطانی با استفاده از لیزر به‌طور کامل سوزانده می‌شود و درروش جراحی باز (جراحی با تیغه) توده سرطانی برداشته می‌شود. امروزه متخصصان توصیه می‌کنند که از روش‌های جراحی بسته برای انواع درمان‌ها ازجمله درمان انواع سرطان‌ها استفاده شود. از مزایای این روش جراحی می‌توان به مواردی از قبیل: دقت و سرعت عمل بالاتر، کاهش خطر ابتلا به عفونت بعد از عمل، کاهش خونریزی و درد بعد از عمل، وارد شدن آسیب کمتر به بافت‌های سالم و همچنین دوره‌ی نقاهت کوتاه‌مدت آن نسبت به جراحی باز اشاره کرد.

متخصصان ما در کلینیک آماده ارائه‌ی خدمات درزمینهٔ ی درمان انواع سرطان‌ها ازجمله سرطان رکتوم با روش جراحی لیزری و با استفاده از تجهیزات پیشرفته می‌باشند. جهت کسب اطلاعات بیشتر با شماره‌هایما تماس حاصل فرمایید

شماره تماس

علت بروز سرطان رکتوم


سرطان رکتوم هنگامی رخ می‌دهد که سلول‌های سالم در رکتوم در DNA شان دچار خطاها و عیوبی می‌شوند. در اکثر موارد، علت این خطاها ناشناخته هستند. سلول‌های سالم رشد می‌کنند و به‌طور منظم تکثیر می‌شوند تا عملکرد اندام به‌طور نرمال و طبیعی ادامه یابد؛ اما وقتی‌که DNA یک سلول آسیب ببیند و سرطانی شود، سلول‌ها به تقسیم خود ادامه می‌دهند (حتی وقتی نیازی به سلول‌های جدیدی نباشد). وقتی سلول‌ها روی‌هم انباشته می‌شوند، تومور تشکیل می‌شود. باگذشت زمان، سلول‌های سرطانی ممکن است آن‌قدر رشد کنند که به بافت‌های سالم مجاور خود تجاوز کنند و این سلول‌های سرطانی می‌توانند به بخش‌های دیگر بدن حرکت کنند.

علائم سرطان رکتوم


علائم شایع سرطان رکتوم عبارت‌اند از:

  • تغییر در کار روده‌ها ازجمله اسهال، یبوست یا تکرر دفع مدفوع
  • خون تیره یا قرمزرنگ در مدفوع
  • وجود مخاط در مدفوع
  • مدفوع باریک
  • درد در زیر شکم
  • درد در حین کار کردن روده
  • کم‌خونی ناشی از فقر آهن
  • احساس کامل تخلیه نشدن روده
  • کاهش وزن بی‌علت
  • ضعف یا خستگی

عوامل خطر بروز سرطان رکتوم یا راست‌روده


ویژگی‌ها و مشخصه‌هایی در سبک زندگی که سبب افزایش خطر ابتلا به سرطان رکتوم می‌شوند مانند ویژگی‌هایی هستند که موجب افزایش خطر سرطان کولو-رکتال می‌شوند:

سن اکثر افرادی که بیماری سرطان رکتوم و روده بزرگ (کولو-رکتال) در آن‌ها تشخیص داده می‌شود بالاتر از 50 سال است. سرطان کولو-رکتال می‌تواند در افراد جوان نیز رخ دهد اما شیوع آن در این سنین بسیار پایین است.

اگر اخیراً دچار سرطان رکتوم، سرطان رکتوم یا راست‌روده یا پولیپ‌های آدنوماتوز بوده‌اید، درخطر بسیار بالایی برای ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ (کولو-رکتال) در آینده قرار می‌گیرید.

بیماری‌های التهابی مزمن در روده بزرگ و رکتوم (راست‌روده)، مانند کولیت اولسراتیو و بیماری کرون موجب افزایش خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ و رکتوم خواهند شد.

سندروم‌های ارثی و ژنتیکی که نسل به نسل در یک خانواده می‌گردند می‌توانند خطر ابتلا به سرطان روده‌ی بزرگ و رکتوم را افزایش دهند. این سندروم‌ها شامل FAP (پوليپوز ادنوماتو فاميلی) و HNPCC(سرطان کولو - رکتال ارثی غیر پولیپوزی) می‌باشند.

اگر یکی از اعضای خانواده‌تان (پدر یا مادر، خواهر یا بردار یا فرزند) به سرطان رکتوم یا روده بزرگ مبتلا باشد، احتمال بروز این بیماری در شما بیشتر خواهد بود. اگر بیشتر از یکی از اعضای خانواده‌تان دچار سرطان کولون یا سرطان رکتوم باشد، این خطر حتی بیشتر می‌شود.

سرطان کولو-رکتال ممکن است با نوع تغذیه و رژیم غذایی با مصرف کم سبزی‌ها و مصرف بالای گوشت قرمز در ارتباط باشد، خصوصاً هنگامی‌که گوشت بسیار برشته و نیمه‌سوخته شده باشد

اگر بی‌تحرک باشید، احتمال ابتلا به سرطان رکتوم و روده بزرگ (کولو-رکتال) در شما بیشتر خواهد شد. داشتن فعالیت روزانه می‌تواند خطر ابتلا به این نوع سرطان را کاهش دهد.

افراد مبتلابه دیابت نوع دو که به‌سختی کنترل می‌شود و برابر تزریق انسولین مقاوم هستند ممکن است درخطر بیشتری برای ابتلا به سرطان کولو-رکتال می‌باشند.

افرادی که از چاقی رنج می‌برند درخطر بیشتری برای ابتلا به سرطان کولو-رکتال می‌باشند و در مقایسه با افرادی که وزن نرمالی دارند، احتمال مرگ‌ومیر آن‌ها براثر ابتلا به سرطان رکتوم یا کولون بیشتر است.

افرادی که سیگار می‌کشند ممکن است درخطر بیشتری برای ابتلا به سرطان رکتوم یا کولون قرار داشته باشند.

رادیوتراپی یا پرتودرمانی که برای درمان سرطان‌های قبلی مستقیماً روی شکم انجام‌شده باشد می‌تواند موجب افزایش خطر ابتلا به سرطان کولو- رکتال شود.

موارد ابتلا به سرطان رکتوم یا راست‌روده در یکی از پنج مرحله زیر (مرحله یا استیج 0 تا 4) قرار می‌گیرند. به‌طور خلاصه این مراحل عبارت‌اند از:

مرحله 0

مرحله 1

مرحله 2

مرحله 3

مرحله 4

سلول‌های سرطانی روی سطح دیواره‌ی رکتوم (موکوس یا مخاط)، گاهی به‌صورت پولیپ مقعدی بروز می‌کند.

تومورها پایین مخاط رکتوم گسترش می‌یابد، گاهی به دیواره‌ی رکتوم نفوذ می‌کند.

تومور تا درون دیواره‌ی رکتوم گسترش می‌یابد، گاهی به بافت‌های مجاور رکتوم نیز می‌رسد و در آنجا رشد می‌کند یا به آن بافت‌های می‌چسبد.

تومور به غدد لنفاوی کنار رکتوم و نیز ساختارها و بافت‌های خارج از دیواره‌ی رکتوم هجوم میاورد.

تومور تا فاصله‌ای دورتر یا غدد لنفاوی دورتر از رکتوم گسترش می‌یابد.

درمان


سرطان رکتوم یا راست‌روده اغلب به بیش از یک روش درمان نیاز دارد، شیوه‌ای که به آن درمان چندگانه (چندوجهی) می‌گویند. به‌طورکلی، روش‌های درمانی بکار رفته برای سرطان رکتوم مانند روش‌هایی هستند که برای درمان بسیاری از انواع سرطان بکار می‌روند. این روش‌ها عبارت‌اند از:

  • جراحی، برای سوزاندن یا برداشتن تومور
  • رادیوتراپی یا پرتودرمانی که در آن از اشعه‌ی پرتوان مانند اشعه‌ی ایکس برای کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود.

جراحی 

یکی از روش‌های درمان بیماری سرطان رکتوم جراحی می‌باشد. روش‌های جراحی سرطان رکتوم به دودسته تقسیم می‌شود.

جراحی بسته (لیزر)

جراحی بسته (لیزر)

در این روش برای حذف توده‌های سرطانی از سوزاندن آن استفاده می‌کنند و آن توده را به‌طور کامل می‌سوزانند.

در عمل‌های جراحی بسیار دقیق و حساس مانند برش بافت‌های بدن، می‌توان بجای تیغه‌ای جراحی از لیزر استفاده کرد. انواع لیزرهای بکار رفته برای جراحی عبارت‌اند از:

  • لیزر دی‌اکسید کربن (CO2): لیزر CO2 می‌تواند با کمترین میزان خونریزی، بافت‌ها را برش دهد یا بسوزاند. در این روش آسیب بسیار کمتری به بافت‌های مجاور یا بسیار عمیق وارد می‌شود. از این نوع لیزر گاهی برای درمان پیش سرطان‌ها و گاهی سرطان‌هایی در مراحل ابتدایی استفاده می‌کنند.
  • آرگون: لیزر آرگون، مانند لیزر CO2، تنها به فاصله‌ای کوتاه در بافت وارد می‌شود. این نوع لیزر برای درمان مشکلات پوستی و درمان برخی از انواع تومورهای چشمی کاربرد دارد. گاهی از این روش برای کولونوسکوپی (معایناتی برای بررسی سرطان کولون) جهت برداشتن پولیپ‌ها قبل از آنکه سرطانی شوند استفاده می‌کنند. همچنین از این نوع لیزر می‌توان همراه با داروهای حساس به نور برای کشتن سلول‌های سرطانی در درمانی به نام فوتودینامیک تراپی (PDT) استفاده کرد.
  • نئودیمیم: ایتریم- آلومینیم – گارنت (Nd:YAG) (ماده‌ی بلورینی که در بعضی از لیزرهای حالت‌جامد به کار می‌رود): نور تابیده‌شده از این نوع لیزر می‌تواند به عمق بیشتری از بافت‌ها، نسبت به انواع دیگر لیزرها، نفوذ کند و می‌تواند خیلی سریع خون را لخته کند. لیزرهای Nd:YAG را می‌توان در لوله‌های باریک و انعطاف‌پذیری بنام اندوسکوپ بکار برد تا بتوان به بخش‌هایی از بدن که دسترسی به آن‌ها دشوار است (مانند مری یا روده‌ی بزرگ یا کولون) دست‌یافت. این لیزر همچنین می‌تواند در رشته‌ها یا فیبرهای نورد (لوله‌های باریک و شفاف) عبور داده شود، این لوله‌ها می‌توانند خم شوند، وارد تومور شوند و سپس گرما ایجاد کنند و سلول‌های سرطانی را بسوزانند.

لیزرها را می‌توان به دو روش عمده برای درمان سرطان استفاده کرد:

از لیزر CO2 و لیزرهای Nd:YAG می‌توان برای جمع‌کردن یا تخریب تومورها استفاده کرد. می‌توان آن‌ها را به همراه لوله‌های بسیار باریک و انعطاف‌پذیری بنام اندوسکوپ بکار برد تا پزشک بتواند داخل بخش موردنظر در بدن را (که از طریق جراحی کامل آن قابل‌دسترسی نیست) ببیند و روی آن کار کند. همچنین استفاده از اندوسکوپ کمک می‌کند تا اشعه‌ی لیزر دقیق به هدف برخورد کند.

به آن عامل فوتوسنتزکننده گفته می‌شود- که فقط سلول‌های سرطانی را می‌کشد.(این روش را فوتودینامیک تراپی یا PDT میگویند): با استفاده از انواع خاصی از نورها، عامل‌های فوتوسنتزکننده فعال می‌شوند. به‌طور مثال، می‌توان از یک لیزر آرگون در PDT استفاده کرد. هنگامی‌که سلول‌های سرطانی حاوی عامل فوتوسنتزکننده در معرض تابش نوری از این نوع لیزر قرار بگیرند، این تابش موجب یک واکنش شیمیایی می‌شود که سلول‌های سرطانی را می‌کشد. تابش نور باید به‌دقت زمان‌بندی شود به‌طوری‌که وقتی از آن استفاده شود که بیشتر عامل‌ها از سلول‌های سالم دور شده باشند، اما هنوز در سلول‌های سرطانی وجود داشته باشند. گاهی از روش PDT برای درمان سرطان‌ها و پیش سرطان‌هایی در مری و انواع بخصوصی از سرطان ریه که می‌توان از طریق اندوسکوپ به آن‌ها دسترسی یافت، استفاده می‌کنند.

جراحی باز (جراحی برداشتن تومور)

جراحی باز (جراحی برداشتن تومور)

در این روش جراحی تومور با استفاده از جراحی با چاقو برداشته می‌شود که روش جراحی به تعدادی از عوامل بستگی دارد، ازجمله:

  • مرحله و درجه‌ی سرطان
  • موقعیت مکانی تومور در رکتوم
  • اندازه‌ی تومور
  • سن بیمار
  • وضعیت سلامت عمومی بیمار
  • سابقه‌ی پزشکی بیمار
  • اولویت بیمار بعدازآنکه اطلاعات کافی را درباره‌ی روش‌های جراحی مختلف کسب کرده است.

رادیوتراپی

رادیوتراپی

رادیوتراپی یا پرتودرمانی، روشی رایج برای درمان سرطان رکتوم یا راست‌روده است. به پزشکانی که درزمینهٔ ی پرتودرمانی انواع سرطان‌ها تخصص دارند، متخصص انکولوژیست پرتویی یا رادیوتراپیست میگویند. در روش رادیوتراپی از اشعه‌ی ایکس پرتوان برای کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. برای بسیاری از موارد سرطان رکتوم، رادیوتراپی بعد از جراحی انجام می‌گیرد تا هرگونه سلول سرطانی که ممکن است در ناحیه تحت جراحی باقی‌مانده باشد، کشته شود. در مراحل پیشرفته‌ی سرطان رکتوم، رادیوتراپی اغلب قبل از جراحی انجام می‌شود تا سلول‌های سرطانی را جمع کند و یا درصورتی‌که انجام عمل جراحی امکان‌پذیر نباشد، از این روش بجای جراحی استفاده می‌کنند. همچنین گاهی رادیوتراپی را همراه با داروهای ضد سرطانی (شیمی‌درمانی) انجام می‌دهند. شمیمی رمانی می‌توان سلول‌های سرطانی را مستقیماً بکشد و تأثیر رادیوتراپی را در کشتن سلول‌های سرطانی افزایش دهد. رادیوتراپی برای سرطان رکتوم معمولاً از طریق دستگاهی انجام می‌گیرد که اشعه‌ی ایکس را به سمت بدن هدف می‌گیرد (پرتوی اشعه به خارج). رادیوتراپی پرتوهای خارجی (EBRT) برای سرطان رکتوم یا راست‌روده به‌صورت سرپایی، 5 بار در هفته و به مدت تقریباً 5 تا 6 هفته انجام می‌گیرد. رادیوتراپی پرتوهای خارجی (EBRT) با یک جلسه‌ی برنامه‌ریزی یا شبیه‌سازی شروع می‌شود که در این جلسه نقاطی روی بدن علامت‌گذاری می‌شوند و اندازه‌گیری‌هایی برای تعیین مسیر درست اشعه‌ی تابشی در هر جلسه درمانی انجام می‌گیرد. سپس یک برنامه‌ی روزانه‌ی درمانی شروع می‌شود که در آن بیمار روی یک تخت دراز می‌کشد و با پرتوهایی که از جهات مختلف به لگن تابیده می‌شوند تحت درمان قرار می‌گیرد. متخصص رادیوتراپیست ممکن است جلسه‌ی برنامه‌ریزی یا شبیه‌سازی مجددی را قبل از پایان درمان انجام دهد تا تابش اشعه را روی ناحیه‌ای که احتمال بیشتری برای باقی ماندن سلول‌های سرطانی در آنجا وجود دارد، متمرکز کند. در 3 تا 5 روز آخر درمان ممکن است بیشتر روی همین ناحیه متمرکز باشد.

اگرچه بیمار در حین دریافت رادیوتراپی، هیچ احساس نخواهد داشت، اما اثرات اشعه به‌تدریج و با گذشت زمان بروز خواهند رد. برخی از مراکز رادیوتراپی دارای تجهیزات مخصوصی برای بروز شرایط خاص هستند. برای سرطان‌های کوچکی که در مراحل اولیه هستند، یک اشعه‌ی متمرکزشده می‌توان مستقیماً به سلول سرطانی تابیده شود، این کار در اتاق عملی با تجهیزات مخصوص انجام می‌گیرد که در آن یک دوز از اشعه در طی عمل جراحی به ناحیه‌ی مورد تابانده می‌شود. رادیوتراپیست می‌تواند ناحیه تحت درمان را مستقیماً ببیند و ساختارهای سالم و حساس را (مانند روده‌ی کوچک) از نابش اشعه دور کند. IORT معمولاً وقتی انجام می‌گیرد که جراحی برای سرطان موضعی و پیشرفته یا سرطان مرحله‌ی 4 که در ناحیه‌ی لگن عود کرده است، اجرا می‌شود.

پیشگیری


با پزشک خود درباره زمانی که شروع به غربالگری‌ها و آزمایش برای سرطان کولو- رکتال کرده‌اید، صحبت کنید. به‌طورکلی، در خط مشی‌های درمانی این بیماری توصیه‌شده است که اولین غربالگری‌ها برای سرطان کولو- اکتال را در سن 50 سالگی آغاز کنید. اگر دارای عوامل خطری هستید، پزشک ممکن است آزمایش‌ها و غربالگری‌های زودتر یا مکرری را به شما توصیه کند. دقیق‌ترین آزمایش، کولونوسکوپی می‌باشد. در این آزمایش، پزشک با استفاده از یک لوله‌ی بلند و انعطاف‌پذیر که یک دوربین بسیار کوچکی در سر آن تعبیه‌شده است (کولونوسکوپ)، دیواره‌ی داخلی رکتوم و روده‌ی بزرگ را معاینه می‌کند. کولونوسکوپ در مقعد وارد و در طول رکتوم و کولون گذرانده می‌شود. وقتی دوربین تعبیه‌شده بر روی لوله در روده حرکت می‌کند، تصاویری ویدیویی از رکتوم و دیواره ی روده ی بزرگ را به مانیتوری که در مقابل پزشک قرار دارد ارسال میکند. اگر پزشک متوجه یک پولیپ یا قسمتی مشکوک شود، میتوان نمونه هایی از بافت آن ناحیه را با ابزارهایی که در کولونوسکوپ قرار گرفته اند، بردارد.

به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است